opengaza.nu

Rawan is één van de vier meisjes die leren om de golven van de Gazastrook te bedwingen. Zij zijn de nieuwste leden van de Gaza Surf Club, "Het voelt geweldig als ik surf, maar ik doe het niet als er veel mensen zijn. Voor hun is het raar om een meisje te zien surfen. Ik kan er niet tegen als iedereen naar me kijkt."

Alle meiden surfen volledig gekleed. Ze oefenen het liefst in groepen van andere surfers of zwemmers (neven, broers en vaders), want hoe meer mensen er in het water zijn, hoe minder het opvalt dat sommige van de surfers meisjes zijn.

"Ik doe niets verkeerd. Niemand heeft het recht om mijn dochters of mij iets voor te schrijven", zegt de vader van één van de meiden. "Maar als 't erop aankomt kan ik de tradities van mijn samenleving niet zomaar opzij zetten. Er zijn grenzen aan onze vrijheden hier."

De volgende ochtend vroeg gaan we massaal het water op. Negen surfers delen samen drie surfplanken. Een ware phalanx van stoere jongens vergezelt ons op bodyboards en vormt zo een heel legertje aandacht-afleiders. Als het mijn beurt is om de surfplank zonder zeil te berijden moet ik moeite doen om de jongens op hun bodyboards te ontwijken - het nadeel van ons "beschermingseskader" - maar ik heb het gedaan. Ik ben de eerste volwassen vrouw die hier surfend gezien is, en de hele troep straalt als ik terug op het strand kom.

(uit: Gaza's surfer girls van Sarah Topol in The Atlantic, november 2010)